tag:blogger.com,1999:blog-3203432.post-818185832002-09-19T05:32:00.000-07:002002-09-19T05:34:09.000-07:00ديروز يکی از عزيزترين ا�راد زندگی ام بهم زنگ
<br />زد Ùˆ همراه اشک Ùˆ آه Ùˆ Øسرت ازم گله داشت.
<br />از نوشته هام و از ا�کار ريخته شده ام در پهنای اينترنت.
<br />با نوشته های من آبروی قومی عزيز و باشر� به باد ر�ته.
<br />طاي�ه ای که آروق زدن تو جمع بزرگترين �اجعه زندگيه ولی
<br />بدگويی Ùˆ خراب کردن زندگی ديگران Ù�قط وصÙ� Øاله نه غيبت.
<br />سرزمينی که آلودگيهای مادی و معنوی داره شيرازه هاشو از هم می پاشونه
<br />اونوقت اين نوشته های من مايه خجالت بعضيها شده.
<br />آيا تا به Øال شده از آلودگی هوای تهران خجالت بکشيد؟
<br />آيا تا به Øال از وجود اين همه Ù�قير Ú©Ù‡ راه Ùˆ بی راه جلوی ماشينتون رو Ù…ÛŒ گيرند
<br />خجالت کشيديد؟
<br />آيا تا به Øال رÙ�تيد تو مغازه ای Ú©Ù‡ طرÙ� با آب Ùˆ تاب بگه، اين جنسش مال ترکيه است ØرÙ� نداره!
<br />بعد هم عرق شرم رو پيشونيتون بشينه و بياين بيرون.
<br />آيا تا به Øال برای اØساسات Ùˆ ارزشهای به يغما رÙ�ته ÙŠÚ© زن متاسÙ� شديد.
<br />آيا تا به Øال از نگاه آلوده به گناه شوهرانتون به زنهای بی سرپرست خجالت کشيديد؟
<br />و خيلی چيزهای ديگه.
<br />اگر با ننوشتن من تمام اين معزلات ØÙ„ Ù…ÛŒ شه با کمال ميل اينکار رو Ù…ÛŒ کنم.
<br />نداhttp://www.blogger.com/profile/00057870573586626367noreply@blogger.com